Okunmamış yarım kalan bir şiir

Ya da yazılmamış bir öykü değildir

Gece olunca hemen uyanır

Ayakları çarşafa dolanır

Varlığı taşınmayan bir yara

Yokluğu gözlerinden daha kara

İsteyince kalkar yanıma gelir

İstemeyince tırnaklarını geçirir

Sever mi sevmez mi hiç bilinmez

Gömleğimdeki izleri asla silinmez

Karnı benim yokluğumda acıkır

Severim üç öğün, o halıya çıkarır

Çağırınca yanına giderim

Yokluğuna omuz veririm

Gönlümü ev yapar önüne açarım

Gel ey uşağım yoksa sokağa kaçarım

Sizin de var mıdır merak bile etmiyorum

Ne kadar sevsem de ona yetmiyorum

Her gün yediği benim kalbimdir

Kalbimle yetinmez derdi ciğerimdir

Sevmek için elimi uzatınca

Zarar veririm diye korkar usulca

Ben gelirim o gider

Arkamdan yolumu gözler

Özledikçe yalnızdır

Yalnızca olanaksızdır

İhtimal bu ya bir gün anlarsa

Aşkım yüreğini dağlarsa

Belki tutar bana bir şiir yazar

Yalnızlığı, aşkı kendinden taşar

Benim de o zaman bir şiirim olur

Adım defterinde bir yer bulur

Biliyorum çok yakındım size

Bir tutam yalnızlık kattım gecenize

Ama lütfen beni hor görmeyin

Çiçeklerimi rüzgarlara vermeyin

Anladınız değil mi o kimdir

O benim kimsesizliğimdir

O benim kendimdir

Sessiz ve bensiz kedimdir