Kömen

Neye üzülürüm biliyor musun?
Yarım kalan rakı kadehine
Sayfaları açık kalmış kitaba
Yarım kalmış uykuya
İçilmemiş sigaraya
Görülmemiş rüyaya
Bir de solmakta olan güllere
Nerede olduğu önemli değil
Bazen masanda bazen de kapında
Çoğu zaman bekleyen ben olurum
Belki baş köşeye kurulurum
Belki sesimi duyuramaz
Rüzgara savururum küfürlerimi
Niçin biliyor musun?
Doyuran değil
Yarım kalan ekmek gibi
Aç bırakmak için seni
Bana doyma diye
Doyama diye
Aç kalırsan belki
Gelir beni alırsın
Ben de ekmek gibi
Nimetten sayarım kendimi