Sabahı Beklerken

Sabahı beklerken uykusuz bir şekilde

Kim bilir kaçıncı defa yaktığım sigaradan

Derin bir nefes daha aldım

Düşüncelerim izin vermiyor uyumama

Düşünmeden edemiyorum

Düşü ne bilmek için kendi kendimi yiyorum

Akşam hep erken iner benim yaşadığım yere

Zihnimin kabusları doldurur geceyi, hep yalnızımdır; korkmam oysa

Aklıma gelen O’ysa korkmam, geceleyin gelse bile

Tanrı ne yapıyordur acaba şu saatte?

Kendinde korkan ya da seven bu kadar kişi varken

O kimi seviyordur acaba?

Yalnız, kimsesiz ve bencil yaratık!

Artık düşüncelerimden çık!

Gördüğüm rüyalar izin vermiyor uyanmama

Düşünmeden edemiyorum

Rüyalarımda bile O’nu görüyorum

Bazen geceleri sevdiğim oluyor, sabahın ilk ışıklarını beklerken

Radyoda defalarca dinlediğim bir şarkı, yarına duyulan özlem

Kendini hissettiriyor bu koyu yalnızlığımda

Hiçbir şey yok diyorum, olsa da bilemem

Bilsem de niye başkalarına anlatayım ki?

Herkes kendini kendi cehenneminde yaşasın

Benim şeytanlarım bana yeter

Melekler bile henüz uykudayken

Dün izin vermiyor yarına

Yarın olmadan doğamıyorum

Adına yaşamak dense de bu bir rüya

Biliyorum, ölüyorum

Artık hiçbir şeyi sorun etmiyorum kendime

Ne hayat pahalılığı ne de kilo problemi

İçtiğim bir sigara o da bana ihanet etti

Evime de kimse gelmiyor

Ne sen ne de Tanrı

Kendime acımıyorum sakın yanlış anlama

Ben kendi kendimi tarif ediyorum

Sen kendi yalnızlığınla kendi kendini çizerken

Ben kendimi hep sensiz resmediyorum

Aynalar izin vermiyor bakmama

Senin aynada gördüğünü ben duvarlarda arıyorum

Ses olmadan uyuyamıyorum

Kendi yalnızlığımı duyarım diye korkuyorum

Her gecenin sabahına ulaştığım gibi

Korkulardan çekip alıyorum seni

Çocukluğumdan duyduğum bir ninni gibi

Geceye karşı kendim söylüyor

Yine kendim dinliyorum

Acı ama gerçek

Ey hayat sesime ses ver!